Powered by blogger | Modified by
Η στήλη "επί τροχάδην" έχει προσωρινά παγώσει...

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΑΙΘΕΡΑΣ ΣΤΟ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Μετά την αναγέννηση, οι επιστήμονες οργίασαν. Επιτέλους ελεύθεροι να εκφραστούν, οι θεωρητικές και πρακτικές κατακτήσεις τους, ήταν σχεδόν καθημερινές. Κι όπως αργότερα είπε ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες του 20ού αιώνα, ο Α. Αϊνστάιν, "ήταν μια θαυμάσια εποχή να ζει κανείς". Και όντως ήταν. Αναφερόταν στην εποχή που ο ίδιος δημοσίευε τη θεωρία της σχετικότητας.
Στον αγώνα δρόμου των επιστημών, η ημιμάθεια οδήγησε πολλές φορές σε λανθασμένες παραδοχές. Ακόμη και σήμερα δε μπορούμε να ορκιστούμε πως όσα νομίζουμε πως γνωρίζουμε τα έχουμε κατανοήσει καλώς. Η πορεία των επιστημών, καταγράφεται. Και τα λάθη επίσης. Δεν πετάγεται στον Καιάδα κανείς επιστήμονας και καμία σκέψη έστω και λανθασμένη. Κι αυτό γιατί η πορεία προς την κατάκτηση μιας γνώσης μπορεί να είναι οδηγός-πορεία προς την κατανόηση ενός άγνωστου αντικειμένου. Και μια λάθος υπόθεση, συχνά ξεκλειδώνει τις πύλες που οδηγούν στις λεωφόρους της γνώσης.

Πόσο όμως είναι λογικό, μερικά πράγματα να διδάσκονται ακόμη ως ισχύοντα όταν έχουν προ πολλού ξεπεραστεί; Για παράδειγμα, πόσο χρήσιμο είναι για ένα μαθητή να ξεναγείται στο μοντέλο του Ράδερφορντ για το μόριο, όταν αποδεδειγμένα ήταν λάθος; Ως ιστορία, έχει μια ουσία αυτή η διδαχή. Αλλά χημεία δεν είναι. Όχι πια.

Το χειρότερο, το πιο εξωφρενικό αντίστοιχο παράδειγμα από το χώρο της φυσικής, είναι το πείραμα Michelson-Morley. Διδάσκεται στις μέρες μας ακόμη και στα πιο σύγχρονα βιβλία φυσικής, ως το πείραμα που απέδειξε πως δεν υπάρχει αιθέρας. Ο αιθέρας, είναι η πεμπτουσία του σύμπαντος, το απόλυτα ακίνητο (αν και αυτό ελέγχεται) σύστημα αναφοράς. Ακόμη και σήμερα, κάποιοι πιστεύουν πως υπάρχει και πως είναι το μέσο που απαιτείται για τη διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Όταν παρουσιάζεται το πείραμα στο βιβλίο "Σύγχρονη φυσική" των πανεπιστημιακών εκδόσεων Κρήτης, βαρύγδουπη εισαγωγή αναγγέλλει: "Θα πρέπει να αναφέρουμε από την αρχή ότι το αποτέλεσμα του πειράματος ήταν αρνητικό, γεγονός ασύμβατο με την υπόθεση για την ύπαρξη του αιθέρα". Πρωτότυπο για βιβλίο φυσικής να σου λέει εκ των προτέρων το πού θέλει να καταλήξει. Αλλά δεν κρατιόταν ο συγγραφέας. Λες και ανυπομονούσε να φωνάξει πως δεν υπάρχει αιθέρας. Κρατήθηκε όμως σε κάτι άλλο. Δε θα βρείτε στην εισαγωγή αντίστοιχη προειδοποίηση για το γεγονός πως το πείραμα βασίστηκε σε λανθασμένες υποθέσεις και πρέπει να αγνοηθεί. Στη διαδικασία αξιώνεται πως το φως κινείται πότε με μεγαλύτερη και πότε με μικρότερη ταχύτητα από αυτή που πάντοτε κινείται (c). Αυτό συνέβη, επειδή το πείραμα διεξήχθη πριν τη διατύπωση και με χίλιους διαφορετικούς τρόπους απόδειξη της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας, η οποία αν και αρκετά εμπνευσμένη από τα αποτελέσματά του, στην ουσία το ακυρώνει.

Έτσι, στη συνέχεια, ο μελετητής, εισάγεται στη σχετικότητα όπου πληροφορείται πως η ταχύτητα του φωτός είναι πάντα σταθερή και ίση με c όπως κι αν το παρατηρήσει κανείς. Και πως αυτό αυτόματα σκοτώνει την υπόθεση ύπαρξης του αιθέρα. Εδώ το ερώτημα είναι "Μήπως ο αιθέρας στρεβλώνεται από την κίνηση της Γης;" Και είναι κάτι που έχει διατυπωθεί, αλλά τέτοιες απόψεις καταλαμβάνουν μια-δυο σειρές.

Οι στρεβλώσεις του χώρου και του χρόνου επιτρέπονται όταν μιλάμε για κίνηση με τη μέγιστη εφικτή ταχύτητα, αυτή του φωτός. Κι επειδή επιτρέπονται βρίσκουμε τρόπους και τις αποδεικνύουμε. Οι ίδιες στρεβλώσεις όταν μιλάμε για κάτι που ακινητεί απόλυτα, θεωρούνται τρελές ιδέες και δεν ασχολούμαστε αρκετά με αυτές. Κι όμως, αυθαίρετα και διαισθητικά, η μέγιστη ταχύτητα δε μπορεί παρά να είναι σφιχταγκαλιασμένη με την ελάχιστη, κάνοντας και τις δύο να διέπονται από τους ίδιους νόμους...

Λέπρα έχει ο αιθέρας και τον στήνουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα πυροβολώντας εύκολα, ακόμη και με πειράματα που έχουν ξεπεραστεί από την αποδεκτή γνώση; 

photo credit: fdecomite via photopin cc

   
Ακολουθήστε την ξύστρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Αναγνώστες



Τελευταία σχόλια